კატ:

ამონარიდი უილიამ პირსის ლეგენდარული წიგნიდან

“ტერნერის დღიური”

– “როდესაც დაჭერები სულ ახალი დაწყებული იყო, ადამიანებს ჯერ კიდევ არ ჰქონდათ გააზრებული, რა ხდება, და ბევრი მათგანი თავხედურად იქცეოდა, შეურაცხმყოფლადაც კი. გათენებამდე ცოტა ხნით ადრე მე გავხდი იმის თვითმხილველი, თუ როგორ გამოჰყავდათ ჯარისკაცებს უნივერსიტეტის საერთო საცხოვრებლიდან დაახლოებით 12 ახალგაზრდა, რომლებიც თავის სხვა მეგობრებთან ერთად ხმამაღალი ტონით აყენებდნენ შეურაცხყოფას და მეტიც აფურთხებდნენ ჩვენს ჯარისკაცებს, რომლებიც საკმაოდ ლმობიერად და წესების დაცვით ატარებდნენ დაპატიმრებას. ახალგაზრდებიდან ორი, რომლებიც ყველაზე ხმამაღლა ყვიროდნენ და ყველაზე მეტს იფურთხებოდნენ ადგილზე დახვრიტეს, დანარჩენები კი რიგებად დააყენეს და მოაშორეს იქაურობას. ბოლო იყო 19 წლის თეთრკანიანი გოგონა, უკვე საკმაოდ შეშინებული და დაღლილი, მაგრამ ჯერ კიდევ სიმპატიური. რამდენიმე წუთის წინ მომხდარმა სროლამ ის დაამშვიდა და ის აღარ უყვიროდა ჯარისკაცებს “რასისტო ღორებო”, მაგრამ როდესაც მან ნახა მზადება ჩამოხრჩობისთვის და მიხვდა, თუ რა ელოდა მას, ის პანიკამ მოიცვა. მას აუწყეს, რომ ეს სასჯელია თეთრი რასის შეურაცხყოფისთვის, ვინაიდან ის ცხოვრობდა შავ საყვარელთან ერთად, და გოგონამ დაიყვირა: “რატომ მე?” როდესაც მას უკვე მოაბეს ყელზე ბაწარი ის ატირდა: “მე არ გამიკეთებია არაფერი ისეთი, რაც ყველას არ გაუკეთებია. რატომ უნდა ჩამომახრჩონ მაინცდამაინც მე? ეს უსამართლობაა! და ელენი? ისიც იწვა შავთან.” ჩამოხრჩობილის ბოლო სიტყვების გაგონების შემდეგ, მდუმარე მოწმეებიდან ერთ-ერთმა თავზარდაცემულმა გოგონამ (სავარაუდოდ სწორედ ის ელენი) უკან დაიხია. ცხადია, არავის გაუცია პასუხი კითხვაზე: “რატომ მაინცდამაინც მე?” თუმცა პასუხი მარტივი იყო. მისი სახელი იყო ჩვენს სიაში, ელენის კი არა. ჩამოხრჩობილმა გოგონამ დაიმსახურა მისი განაჩენი. სავარაუდოდ, ელენმაც იგივე დაიმსახურა – დიდი ალბათობით ის ახლა ძლიერ იტანჯება, შიშით, რომ შეიძლება მისი დანაშაულიც გამოაშკარავდეს და მასაც იმ საფასურის გადახდა მოუწიოს, რაც მის დაქალს.
ჩვენი ომიდან, ამ უმნიშვნელო ეპიზოდმა მასწავლა პოლიტიკური ტერორის გაკვეთილი. მისი ეფექტურობის მნიშვნელოვანი წინაპირობები იყო სასჯელის თვითნებობა და მოულოდნელობა. ელენის მდგომარეობაში ძალიან ბევრი ადამიანი აღმოჩნდა და შიშისგან ისინი უკვე ჩუმად იჯდებიან.
სევდიანი და გულდასაწყვეტი იმ ეპიზოდში იყო ის, რაც გოგონამ სიკვდილის წინ გამოხატა სიტყვებით: “მე არ გამიკეთებია არაფერი ისეთი, რაც სხვებს არ გაუკეთებიათ”. რა თქმა უნდა, მან ძალიან გადააჭარბა, ვინაიდან საკმაო რაოდენობით არსებობდნენ რასის ერთგული და ჩვენი თანამებრძოლი თეთრკანიანი ქალები და მაინც, მას რომ არ გადმოეღო მაგალითი სხვებისგან, ის არ ჩაიდენდა დანაშაულს ჩვენი, ისედაც მომაკვდავი რასის წინააღმდეგ. მას მოუწია არამარტო თავისი, არამედ სხვისი ცოდვებისთვისაც საფასურის გადახდა. ახლა, ისე როგორც არასდროს, ვათვიცნობიერებ, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია ის, რომ ჩვენ ვუნერგავთ ადამიანებს ახალ მორალს, ვუნერგავთ ახალ წარმოდგენას ფუნდამენტურ ღირებულებებზე, იმისთვის, რომ მათი მანიპულირება აღარავის შეეძლოს, როგორც საწყალი გოგონას შემთხვევაში – როგორც ამერიკელების უმრავლესობის შემთხვევაში.

ლოს-ანჯელესის თანასწორუფლებიანი მესაკუთრეების ასოციაციის შენობის წინ, ჩვენ ვახრჩობდით ბროკერების 40 კაციან ჯგუფს, რომლებიც საქმიანობდნენ მიწისა და დიდი უძრავი ქონების სფეროში. ყოველი მათგანი მონაწილეობას იღებდა შერეული, სხვადასხვა რასის წყვილებისთვის გადასახადების შემცირების სპეციალურ პროგრამაში, რომლებიც ყიდულობდნენ საცხოვრებელ ბინებს იმ უბნებში, რომლებიც უმეტესწილად თეთრებით იყო დასახლებული. ბროკერებიდან ერთ-ერთი, სადღაც 35 წლის კარგი აღნაგობის თეთრკანიანი მამაკაცი, მონდომებულად იმართლებდა თავს: “ეშმაკმაც დალახვროს, მე არასდროს მომწონდა ასეთი პროგრამები. მე თვითონაც ვღიზიანდებოდი, როდესაც ვხედავდი შერეულ წყვილებს და მათ ყავისფერ შვილებს. მაგრამ ინსპექტორმა მთავარი კანტორიდან მითხრა, რომ, თუ თუ არ ვიმუშავებდი ამ პროგრამაზე, მე ტვინს შემიჭამდნენ შენიშვნებით.”
თავისდა უნებლიედ, მან აღიარა, რომ მისი ფასეულობების სისტემაში პირველ ადგილზე იყო შემოსავალი, აი მერე კი რასის ერთგულება – და სამწუხაროდ, ეს ხედვა სწორია იმ მდაბიო უმრავლესობისთვის, რომლებიც დღეს არ ჩამოუხრჩვიათ. მაშ ასე, მან გააკეთა თავისი არჩევანი და ნაკლებად იმსახურებს შეწყალებას.

წყარო: შავი მზე

რას ფიქრობთ?

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო.

იტვირთება...

0